سرمقاله

بهمن حاجات نیا

در حال حاضر حدود 4 ميليون زوج ايرانی در کشور نابارور هستند و گرچه اغلب آنان درمان می‌شوند اما بخش عمده آن‌ها برای پرداخت هزینه‌های ميليونی درمان این عارضه مشکلات بسیاری دارند. این در شرایطی است که داشتن فرزند،اولين خواسته هر زوج است و خواسته‌ای که نباید هیچ خانواده‌ای را از تحقق آن محروم کرد. اما اکنون که افزایش جمعيت سياست کلان ملی کشور است و همه دستگاه‌های اجرایی و سياست‌گذار وظيفه دارند تا در راستای تحقق آن از نهاد خانواده‌ها حمایت کنند،

Bahman Hajatnya

نمایندگان دولت‌های پیشین با اعتقاد بر این‌که اگر عملکرد آن‌ها با سیاست‌های دولت هماهنگ نباشد، آن‌گاه دولت در اجرای صحیح و کامل برنامه‌هایش با چالش‌های جدی روبه‌رو خواهد شد. چرا که شرط موفقیت یک تیم در آن است که تمام اعضای آن به یک هدف مشترک ایمان داشته باشند و برای تحقق آن تلاش نمایند.


با این تفاسیر به نظر می‌رسد وقت آن رسیده تا نتیجه بگیریم شرط اصلی یا لااقل یکی از شرط‌های اصلی موفقیت دولت، انتخاب استاندارانی با ویژگی‌های لازم برای تحقق خواسته‌های دولت باشد. یادآوری این نکته هم لازم است که در شرایط معمولی، خواسته‌های هر دولت باید عملی کردن وعده‌ها و قرارهایی باشد که پیش از انتخابات به مردم داده است. حال پرسش این است که آیا دولت تدبیر و امید اعضای تیم خود در استان‌ها را منطبق بر آنچه گفته شد، برگزیده و به کار گماشته است؟ برای دادن پاسخ مثبت به این پرسش اندکی باید درنگ و به آنچه در فرآیند انتخاب استانداران روی داد، توجه بیشتری کرد.

مذاکرات هسته‌ای و تناقضات داخلی

بهمن حاجات نیا

رفتار دیپلماتیک مردان انقلابی ایران آن‌قدر قوی بود که اسراییل را در بن‌بست یارگیری قرار داد و رژیم صهیونیستی وامانده از آمریکا به عربستان سعودی پناه برد. عربستان با نزدیکی به اسراییل سعی کرد تا در روند مذاکرات و روابط ایران با 1+5 تاثیر بگذارد و تا حدودی نیز در این موضوع موفق عمل کرد اما تدبیر مردان تدبیر و امید، آب رفته را بار دیگر به جوی بازگرداند.


آنچه در روند اخیر مذاکرات هسته‌ای کشور حایز اهمیت است این‌که دولت توانست کارنامه عملی مثبت خود را در خصوص مذاکرات در فرصتی بسیار کوتاه جمع‌آوری کند اما در این راه با مشکلات متعددی نیز روبه‌رو شد. یکی از اصلی‌ترین مشکلات دولت یازدهم در موضوع سیاست خارجی و مذاکرات هسته‌ای، هم صدایی برخی جریانات داخلی با مخالفان اخذ توافقات بود که در سطح بین‌الملل نیز اسراییل ساز این عدم توافق را کوک می‌کرد. اشتراک مواضع سوال برانگیز برخی داخلی‌ها با اسراییل، حسن روحانی را مجبور به واکنش کرد و او در فرازی از سخنرانی هفته گذشته‌اش عنوان کرد: «چه اتفاقی افتاده که مواضع دلواپسان با صهیونیست‌ها یکی شده است؟»


البته مواضع روحانی در مقابل مخالفان داخلی، حمایت مردمی را در پی دارد چراکه مردم معتقد هستند پیروزی در مذاکرات، گردش چرخ‌های اقتصاد کشور، رونق بازار سرمایه، افزایش سطح رفاه عمومی، اشتغال و... را در پی دارد که متاسفانه مورد معامله و کارشکنی‌های جناحی قرار گرفته است. به هر حال دور جدید مذاکرات هسته‌ای در حالی آغاز می‌شود که زمان این ماراتن نفس‌گیر رو به اتمام است و آخرین فرصت‌ها برای دستیابی به یک توافق جامع هسته‌ای نیز رو به پایان می‌باشد. کش‌دار شدن مذاکرات، دو واکنش منفی را به دنبال دارد. اول این‌که حوصله مجامع جهانی و بین‌الملل ممکن است دیگر ظرفیت ادامه یافتن این برنامه را نداشته باشد و دوم آن‌که طرف‌های مقابل را به این نتیجه می‌رساند که عدم دستیابی به توافق و راه حل، حکایت از منازعات و تناقضات داخلی دارد و البته نکته مهم‌تر این‌که عدم دستیابی به نتیجه مثبت، آرزوی اسراییل و دشمنان ایران است. در داخل کشور اگر برخی کشمکش‌ها و کارشکنی‌ها پایان نپذیرد و وضع به همین منوال پیش برود، مذاکرات مختل می‌شود و انسداد و اختلال در روند مذاکرات ناشی از بی‌تدبیری برخی جناح‌ها خواهد بود که تاریخ در مورد آن‌ها گواهی می‌دهد. برگ‌های تاریخی که توسط نسل‌های آینده این مرز و بوم نوشته می‌شود؛ چیزی جز انتقاد از این کارشکنی‌ها در پی نخواهد داشت و قطعا آیندگان در مورد این کارشکنان قضاوت مثبتی نخواهند داشت. کسی نمی‌داند اما شاید آیندگان، این کارشکنان مذاکراتی که مورد تایید رهبر معظم انقلاب و ملت است را بازیگران اسراییلی در سریال توافق هسته‌ای بنامند.
* سردبیر

Haji thiny

با توجه به آن كه آیين‌نامه داخلي مجلس، مصوب خود مجلس است و قانون تلقي مي‌شود؛ لذا اصطلاح كارت زرد كه از اين قانون نشات نگرفته اصطلاحي قانونی نيست. گذشته از این مقوله، تامل در رویکرد نمایندگان مجلس نسبت به دولت نیز حقایقی را عیان می‌کند. 
نظارت بر حسن اجرای قانون و استفاده از ابزارهای مختلف از حقوق و اختیارات ذاتی بهارستان‌نشینان است اما به راستی در کجای قانون نوشته شده که یک وزیر حق ندارد با همتای خارجی خود - حتی اگر این خارجی یک آمریکایی باشد- برای ادامه مذاکرات قدم بزند؟ کجای قانون توصیه شده که نماینده یک شهر شمالی، قدم زدن یکی از وزرا در جنگل‌های شمال را وسط صحن علنی هوار بکشد و به او انتقاد کند؟