Logo3

1

ماه‌رویان - علیرضا اشرف
ایمون زاید، مهاجم ‌ایرلندی‌تبار و لیبیایی‌الاصلی که بهمن سه سال پیش در همین روزها نامش را در تاریخ دربی بزرگ تهران ثبت کرد، اکنون در لیگ مالزی بازی می‌کند. او چند وقتی به تیم فوتبال صباح ‌این کشور پیوسته و می‌گوید: هنوز هم آرزو دارد یک بار دیگر در ورزشگاه آزادی برای پرسپولیس بازی کند. زاید از آینده خودش در مالزی، جام ملت‌های آسیا و عملکرد ‌ایران در ‌این جام و آرزویش برای بازگشت به سرخ‌های پایتخت در گفت‌وگو با ماه‌رویان صحبت کرد.

 

حضور در لیگ مالزی چطور است؟ اصلا چه شد که ‌این کشور را برای ادامه فوتبالت انتخاب کردی؟
چند هفته‌ای است که با تیم فوتبال صباح مالزی قرارداد یک ساله‌ای را امضا کرده‌ام. شناخت چندانی از فوتبال ‌این کشور نداشتم و وقتی مدیر برنامه‌هایم گفت که چنین پیشنهادی دارم کمی ‌شوکه شدم. چند روزی فکر کردم و پس از تحقیقاتی که به کمک مدیر برنامه‌هایم انجام دادیم تصمیم گرفتم به لیگ مالزی بیایم و در ‌این تیم بازی کنم. در تحقیقاتم متوجه شدم که سران باشگاه صباح فکرهای بزرگی در سر دارند و می‌خواهند یک کار خاص انجام دهند. آنها می‌خواهند بهترین تیم چند سال اخیر مالزی را بسازند و برای‌ این کار، الحاجی دیوف مهاجم سابق تیم ملی سنگال که در جام جهانی درخشید و همین‌طور فایه مهاجمی‌ که چند سال در لیگ برتر انگلیس بازی می‌کرد را به خدمت گرفته‌اند. آنها دو مهاجم بسیار بزرگ هستند که دوست دارم کنار آنها بازی کنم. بعد از‌ این دو هم من را جذب کرده‌اند که فکر کنم یک مثلث خوب هستیم! تلاش می‌کنیم با کمک سایر بازیکنان تیم خوبی بسازیم و پاسخ اعتماد مسئولان باشگاه را بدهیم.
شرایط فوتبال مالزی را چطور دیدی؟
مدیران ‌این کشور به فوتبال اهمیت می‌دهند و در ‌این چند وقت دیده‌ام که امکانات برای تیم‌های فوتبالی به حد زیادی فراهم شده و باشگاه ما هم زمین‌های تمرینی مناسبی دارد. می‌دانم که دید مسئولان فوتبال ‌این کشور به آینده یک دید بلندمدت است. آنها در سال 2007 هم یکی از میزبانان جام ملت‌های آسیا بوده‌اند و فکر می‌کنم به خوبی‌ این نکته را درک کرده‌اند که داشتن ورزشگاه‌ها و زمین‌های تمرینی مناسب یکی از مهمترین ابزار پیشرفت فوتبال است. الان از شرایطم در مالزی راضی هستم؛ چراکه حضور در لیگ ‌این کشور و تیم صباح را یک چالش بزرگ برای خودم می‌دانم و من عاشق‌ این چالش‌ها هستم.


بازی‌های جام ملت‌های آسیا را دنبال می‌کردی؟
بله، ‌اینجا در مالزی بازی‌های جام ملت‌ها را می‌دیدیم. مردم خیلی مشتاقانه بازی‌ها را دنبال می‌کردند و با وجود ‌این‌که تیم کشورشان در ‌این دوره حضور نداشت دوست داشتند تیم‌هایی مثل کره جنوبی و ژاپن موفق باشند. التبه من هوادار‌ ایران بودم و خیلی حیف شد که تیم کشورتان در مرحله یک چهارم نهایی حذف شد. در واقع بعد از شروع جام و دیدن عملکرد تیم‌ها در دو، سه بازی اول فکر می‌کردم از بین ‌ایران و ژاپن یک تیم قهرمان می‌شود اما هر دو تیم با شگفتی‌سازی عراق و امارات حذف شدند.
به تیم‌ ایران اشاره کردی. شاگردان کی‌روش در مرحله گروهی امتیازات کامل را کسب کردند اما در مرحله بعدی وداع تلخی با جام داشتند. بازی با عراق را دیدی؟
بله، من بازی را به طور کامل دیدم. واقعا بازی زیبایی بود. وقتی در وقت‌های اضافه یک بازی 4 گل رد و بدل می‌شود یعنی دو تیم کیفیت بالایی داشته‌اند. اما ‌ایران مستحق برد بود؛ چراکه دقایق زیادی را 10 نفره بازی کرد. پولادی با من در پرسپولیس هم‌بازی بود و فکر می‌کنم اخراج او یک اشتباه وحشتناک از سوی داور بود. من با چند دوست دیگرم در حال تماشای بازی بودیم و در آن لحظه همه فکر می‌کردیم که داور می‌خواهد به دروازه‌بان عراق کارت نشان دهد اما به پولادی کارت داد و بعد از چند ثانیه فهمید که او قبلا کارت گرفته و به همین راحتی او را اخراج کرد. هنوز عصبانیت کی‌روش را فراموش نکرده‌ام که چگونه بعد از پایان نیمه اول کنار زمین ‌ایستاده بود و منتظر بود تا به داور اعتراض کند. واقعا داور بدترین اشتباه را انجام داد و همان تصمیم بد باعث شد ‌ایران ناخواسته به دفاع برود. البته بازیکنان ‌ایران خیلی تلاش کردند و 10 نفره دو بار در وقت‌های اضافی بازی باخته را با مساوی عوض کردند که واقعا کار بزرگی است. اما در ضربات پنالتی دیگر نمی‌شود چیزی را از پیش حدس زد و همه چیز 50-50 است. خیلی از باخت‌ ایران ناراحت شدم و فکر می‌کنم که هواداران تا الان روزهای سختی را پشت سر گذاشته‌اند. اما به هر حال، ‌این فوتبال است. باید با همه اتفاقاتش کنار آمد. فوتبال تلخ و شیرین زیاد دارد.
در‌ ایران خیلی‌ها به کی‌روش انتقاد کردند که تیمش زیبا بازی نمی‌کند و فقط نتیجه می‌گیرد.
مهم‌ترین چیز در ‌این‌گونه تورنمنت‌ها، کسب نتیجه است نه نمایش زیبا. تیم شما برای پیروزی و موفقیت وارد جام می‌شود و اگر قهرمان شوید آن‌وقت چه کسی برای فوتبال زیبا یا نمایش خوب ارزشی قایل است؟ به نظر من، ‌ایران در مرحله گروهی بسار خوب بود. آنها برای بازی خود برنامه داشتند و می‌دانستند که از تک تک دقایق هر بازی چه می‌خواهند. کی‌روش به خوبی سیستم را در تیم ‌ایران جا انداخته بود. از همه مهم‌تر، دفاع قوی ‌ایران که رد شدن از آن کار بسیار سختی است. حتی یادم می‌آید که در جام جهانی، تیمی ‌مثل آرژانتین که نایب قهرمان شد با آن همه مهاجم خوب مثل مسی، ‌ایگواین، دی ماریا، آگوئرو و...
90 دقیقه نتوانست از دفاع ‌ایران رد شود و اگر مسی نبود، ‌ایران یک نتیجه تاریخی گرفته بود. آن کسانی که از کی‌روش انتقاد کرده‌اند ترجیح می‌دهند که تیم کشورشان نبرد اما زیبا بازی کند؟‌ ایتالیا در سال 2006 قهرمان جهان شد. عملکرد آن‌ها در میان سایر تیم‌ها بهترین عملکرد نبود اما آن‌ها می‌دانستند چگونه نتیحه بگیرند. برای من در فوتبال مهم‌ترین چیز پیروز شدن است نه هیچ چیز دیگری.
نظرت درباره بازی‌های ‌ایران در جام جهانی چیست؟
ایران در جام جهانی به غیر از دیدار مقابل بوسنی، فوق‌العاده بود اما در نتیجه‌گیری موفق نبود. آنها مقابل آرژانتین یکی از هدفمندترین بازی‌های جام را انجام دادند اما باختند. آنها در جام ملت‌ها هم عملکرد خوبی داشتند و نتیجه می‌گرفتند. به هر حال من طرفدار ‌ایران بودم و دوست داشتم‌ این تیم قهرمان بازی‌ها شود اما اتفاقات بازی با عراق برای هیچ‌کس قابل پیش‌بینی نبود. به نظر من، اگر ‌ایران در بازی با عراق دچار ‌این مشکلات نمی‌شد می‌توانست قهرمان آسیا شود.
بعد از حضور ‌ایران در دو جام جهانی و ملت‌های آسیا، منتقدان زیادی به عملکرد کی‌روش در تیم ملی‌ ایراد گرفتند و مدعی شدند که زمان رفتن او فرا رسیده است. به عنوان کسی که از دور عملکرد تیم‌ ایران را زیر نظر داشته‌ و چند سال هم در ‌این فوتبال بازی کرده‌ای، فکر می‌کنی در ‌این شرایط بهترین راه‌حل چیست؟
من تا به حال، ‌این افتخار را نداشته‌ام که با کی‌روش کار کنم اما هیچ شکی ندارم که او با سابقه‌ای که در فوتبال اروپا دارد یک تکنسین بزرگ در فوتبال است. قبلا شنیده بودم که آلکس فرگوسن هدایت تمام تمرینات منچستریونایتد را به کی‌روش واگذار می‌کرد و فکر می‌کنم همین موضوع برای اثبات دانش فنی او کافی است. البته در فوتبال هر کشوری همه کارشناسان و قدیمی‌ها حق اظهارنظر دارند. من نمی‌توانم قضاوت کاملا درستی در ‌این زمینه داشته باشم اما فقط می‌توانم ‌این را بگویم که با حضور کی‌روش، ‌ایران می‌تواند خیلی زودتر به سطح فوتبال اروپا برسد.
از تیم ملی جدا شویم. هنوز هم اخبار پرسپولیس را دنبال می‌کنی؟
بله. من هنوز عاشق پرسپولیس هستم و سعی می‌کنم آخر هر هفته اخبار مربوط به ‌این تیم را در ‌اینترنت ببینم. تا جایی که می‌دانم‌ این فصل چندان موفق نبوده‌اند. برای باشگاه بسیار بزرگی مثل پرسپولیس، اصلا خوب نیست که در لیگ هشتم باشد و تا صدر جدول 11 امتیاز و تا منطقه سقوط 8-6 امتیاز فاصله داشته باشد. هواداران پرسپولیس بهترین هستند و لایق نتایجی بهتر از‌ این. پرسپولیس بزرگترین باشگاه ‌ایران و یکی از بزرگترین‌ها در کل آسیا است، باید هر فصل در کورس قهرمانی باشند.
تو چند سال در فوتبال ‌ایران بازی کردی. آیا دوست داری به‌اینجا برگردی؟ اگر بازیکنی بخواهد به لیگ ‌ایران بیاید چه توصیه‌ای برایش داری؟
شاید باورتان نشود اما از روزی که از پرسپولیس رفته‌ام تا الان هنوز بابت جدایی از ‌این تیم افسوس می‌خورم. هر سال با خودم می‌گویم می‌توانم دوباره به پرسپولیس بروم و مقابل هواداران‌ این تیم بازی کنم.‌ این آرزوی بزرگ من است و شاید دوباره به آن رسیدم. اگر هم بازیکن دیگری از من برای حضور در ‌ایران مشورت خواست اول از همه از تماشاگران ‌ایرانی می‌گویم که چقدر پرشور و هیجان هستند. بعد به او توصیه می‌کنم از قرارداد مالی‌اش مطمئن شود چون خارجی‌ها کمی ‌با واحد پو ل‌ایران مشکل دارند. به او خواهم گفت آنجا از فوتبال لذت می‌بری و روزهای خوبی خواهی داشت. جایی برای ترسیدن و نگرانی نیست.
سوال آخر، به عنوان یک مهاجم باتجربه، آینده خط حمله ‌ایران را چطور می‌بینی؟
فکر می‌کنم حضور بازیکنانی مثل رضا قوچان‌نژاد، سردار آزمون و کریم انصاری‌فرد برای هر تیمی ‌یک منفعت است. من واقعا بازی قوچان‌نژاد را دوست دارم؛ چراکه یک تمام‌کننده حرفه‌ای است. سردار آزمون هم در جام ملت‌ها خیلی خوب بازی کرد و هر دو آینده خوبی دارند که می‌تواند باعث خوشحالی فوتبال ‌ایران شود.