Logo3
10002

یادداشت   رضا رشیدنیا

اگر از نسل‌های اول و دوم کاراته بگذریم که خود داستان‌ها و بحث‌های مفصلی می‌طلبد، در نسل‌های سوم و چهارم چهره‌های شاخص بیشماری را می‌بینیم که امروز در میانسالی به سر می‌برند و هرکدام در داخل کشور و یا گوشه‌ای از این جهان پهناور، سفیران کاراته ریشه‌دار کشورمان بوده و منشاء اثر می‌باشند.


حقیر از بیم این‌که مبادا فردی از قلم بیفتد و خدای‌ناکرده جفایی در حق عزیزی روا شود از نام بردن آن‌ها صرف نظر کرده و بر حسب ضرورت به معرفی یکی از این عزیزان پرداخته و در فرصت‌های بعدی خاطرات و زندگی ورزشی دیگر اساتید و بزرگواران را ورق خواهیم زد. در اولین دوره ریاست علیرضا سمندر بر فدراسیون کاراته کشور از (علیرضا سلیمانی) که تا آن زمان بیش از یک دهه مربیگری تیم ملی مالزی را عهده‌دار بود، دعوت شد تا به ایران باز گشته و هدایت تیم ملی بزرگسالان ایران رابه عهده گیرد، از آنجا که سلیمانی علاقه وافری به خدمت در داخل کشور و به خصوص به تیم ملی داشت و علاقه‌مند بود تا دانش و تجربه خود را بدون کمترین چشمداشت در اختیار تیم ملی کاراته کشورمان قرار دهد، بدون هیچ شرط و شروطی پذیرفته و در اولین فرصت به ایران بازگشت.
علیرضا سلیمانی پس از بازگشت به ایران و قبول مسئولیت اداره تیم ملی بزرگسالان علی‌رغم فشارهای افراطی و بی حد و حصر از سوی برخی بدخواهان و کارشکنی‌های مداوم در اردوها و... در مسابقات آسیایی 2007 مالزی با تصاحب 5 مدال طلا سرافرازانه به میهن بازگشت، اما این موفقیت بزرگ باعث نشد که از فشارها بر وی کاسته شود، او هم‌چنان در مضان بیرحمانه‌ترین و غیرمنطقی‌ترین برخوردها بود. سلیمانی در دوره بهزاد کتیرایی نیز سر مربیگری جوانان را به عهده داشت و به رغم مشکلات عدیده پیش رویش از مسابقات آسیایی مالزی با کلکسیونی از مدال‌های رنگارنگ به خانه بازگشت، اما در سومین سال حضور این مربی موفق در ایران، پس از بازگشت از مالزی، علیرضا آهی که حالا سرپرستی فدراسیون کاراته را به عهده داشت و همین‌طور استاد آرین‌خو مدیر وقت تیم‌های ملی، بار دیگر سکان اداره تیم ملی بزرگسالان را برای حضور در مسابقات قهرمانی آسیا 2009(فوشان چین) به وی سپردند. این مربی اخلاق‌مدار کاراته کشورمان، با ترکیب تیمی نسبتا دگرگون شده و با ریسک اعتماد به جوانان جویای نام در مسابقات آسیایی چین، کاری کرد کارستان، تیم جوان و باانگیزه ایران در این رویداد با هدایت و راهبری سلیمانی رکورد تاریخ کاراته ایران را شکسته و با تصاحب 6 گردن‌آویز طلا آن هم تنها از 7 فرصت، نام خود را به عنوان یکی از مربیان موفق و بلندآوازه در تاریخ این رشته در کشورمان به ثبت رساند.
سلیمانی چه دورانی که پیراهن تیم ملی به تن داشت و چه زمانی که در کسوت مربیگری ظاهر شد، به حق از بهترین‌های کاراته ایران به حساب می‌آمد، آخرین آوردگاهی که او به همراه تیم ملی، در آن صاحب مدال شده بود، مسابقات بین‌المللی تهران به سال 1367 بود، که تیم ملی کاراته پس از 12 سال دوری از حضور در رقابت‌های بین‌المللی (به دلیل جنگ ایران و عراق) محک جدی می‌خورد، آری اولین میدان آزمون پس از 12 سال عرصه جام بین‌لمللی وحدت بود که تیم ملی در بوته آزمایش رقابت‌های بین‌المللی قرار گرفته و موفق و سربلند و پیروز از آن بیرون آمد، ترکیب تیم ملی ایران در این رقابت‌ها عبارت بود از علیرضا سلیمانی، شعبان ساعدی، احد تن‌زاده، علی نجف‌زاده، محمدمهدی جعفری، افشین کشاورز، علی همتیان و...
از دوران مربیگری سلیمانی در ایران قبل از سفر به مالزی نیز اگر بخواهیم شمه‌ای بیان کنیم همین بس که اولین مدال‌های آسیایی کاراته (طلا و نقره) توسط شاگردان او علیرضا تاجیک و فریبرز جهانبخش در هشتمین دوره مسابقات آسیا و اقیانوسیه سیدنی استرالیا 1989-1368به دست آمد. هم‌چنین او به عنوان مربی تیم ملی ایران در مسابقات بین‌المللی دهه فجر 1370 شیراز که هشت تیم کویت، سوریه، امارات، بلغارستان، ایتالیا، ازبکستان، آذربایجان و روسیه حضور داشتند، موفق شد تیمش را بر سکوی قهرمانی این دوره از رقابت‌ها بنشاند، اعضای تیم او را در آن سال، ورزشکارانی چون وحید خواجه حسینی، مازیار فرید خمامی، مهدی جعفری، آرش جوانشیر، مسعود رهنما، سعید رازمند، فریبرز جهانبخش، مصطفی صاحب‌الزمانی، محمدرضا هوشیار، افشین شجاعی و...تشکیل می‌دادند، اما او در طول مدتی که در مالزی بود نیز موفق شد کاراته مالزی را به اوج افتخار و اقتدار برساند، کشوری که در حسرت یک مدال برنز به سر می‌برد، در دوره سلیمانی به یک مدعی در آسیا بدل شد، اما با ارادتی که بیش از سه دهه به این مربی ارزنده کشورمان دارم، خالی از لطف نیست که اضافه کنم سلیمانی علاوه بر غنای اطلاعات و دانستنی‌های فنی و آشنایی با کاراته روز دنیا، از یک مشخصه بارز دیگر برخوردار است، خصوصیات اخلاقی و منش‌های مثبت و پسندیده او و وفاداریش به استاد و مرشدش، زبانزد خاص و عام است. به عبارتی دیگر، او یک مربی کامل از دو حیث اخلاق و فن است که وجودش برای هر تیمی غنیمت است. اما افسوس و صد افسوس که پهلوانان و مربیان ارزنده‌ای چون او با کوله‌باری از تجربه و تخصص باید خانه‌نشین شوند..!!
*پیشکسوت کاراته و سرمربی تیم ملی ماکائو