Logo3
فرشاد پیوس

کی‌روش به فوتبال ایران کلاس و شخصیت داد

ماه‌رویان- علیرضا اشرف


فوتبال ملی در سالی که گذشت روزهای پراسترس و سختی را به خود دید. حضور در دو جام مهم فوتبالی می‌توانست روزهای شاد و خاطره‌انگیزی را برای ثبت در تاریخ رقم بزند اما شاگردان کی‌روش با ارایه فوتبالی هدفمند و کاملا محتاط، در به دست آوردن دل مردم موفق‌تر از کسب نتیجه بودند. فرشاد پیوس، ملی پوش پیشین تیم ملی و یکی از برترین گلزنان فوتبال ما درباره عملکرد فوتبال ملی در سال 93 با ماه‌رویان هم کلام شد که ماحصل این گفت‌وگو را می‌خوانید.

به روزهای پایانی سال نزدیک می‌شویم. فوتبال ایران یکی از مهم‌ترین سال‌های خود را پشت سر گذاشت. حضور در دو جام معتبر بین‌المللی با نتایجی متفاوت واکنش‌های مختلفی را بین فوتبالدوستان و کارشناسان در پی داشت. به طور کلی فوتبال ایران را در سال 93 چطور دیدید؟


در وهله اول باید بگویم که نسبت به سال‌های گذشته فوتبال ما بسیار بانظم‌تر شده است. سازمان لیگ یکی دو سالی است که لیگ برتر را به صورت کاملا منظم و با برنامه برگزار می‌کند که این گام بزرگی برای پیشرفت بوده است. یادم می‌آید در زمان ما اگر تیمی به ناگهان اعلام می‌کرد که در یک بازی شرکت نمی‌کند، فدراسیون نمی‌توانست به خوبی با این موضوع مقابله کند و همه برنامه‌ها بهم می‌ریخت. امسال در جام‌جهانی بودیم که اتفاق بزرگی برای فوتبال ما بود و به همین خاطر از آغاز لیگ، همه منتظر شروع شدن جام‌جهانی بودند. حضور ما در جام جهانی و جام ملت‌های آسیا، با برنامه‌های خاص کی‌روش همراه بود و در هر دو جام به فراخور موقعیتی که داشتیم نتایج نسبتا مناسبی گرفتیم اما نکته مهم، معرفی چند بازیکن جوان به فوتبال بود که به وسیله کی‌روش صورت گرفت. به نظر من در کل نسبت به سال گذشته فوتبال ما شرایط بهتری داشت و می‌تواند در سال آینده بهتر هم باشد.

از جام جهانی بیشتر صحبت کنیم. تیم ملی در گروه F با تیم‌های آرژانتین، بوسنی و نیجریه همگروه بود و در نهایت با تک امتیازی که مقابل نیجریه کسب کرد، در رده چهارم قرار گرفت.


کی‌روش برای جام جهانی از قبل سیستم خاصی را طراحی کرده بود و به نظر من در برنامه‌هایی که ریخته بود تا حد زیادی موفق بود. مهم‌ترین ویژگی تیم ملی این بود که نظم در کار تیمی و بین بازیکنان حرف اول را می‌زد و تیم ملی کاملا سازماندهی شده بازی می‌کرد. شکی نیست که مقابل آرژانتین خیلی خوب بازی کردیم و اکثریت مردم هم به خاطر عملکرد تیم ملی در آن بازی از ته دل خوشحال شدند. درست است که مردم ما فوتبال تکنیکی افرادی مثل مسی و تیم‌هایی مثل برزیل و آرژانتین و در کل فوتبال زیبا را دوست دارند اما کی‌روش برای نتیجه‌گیری در جام جهانی، برنامه‌ای طراحی کرده بود که مناسب بود. تیم ملی بازی به بازی در این جام بهتر می‌شد و بازیکنان بیشتر خود را پیدا می‌کردند. نکته دیگر این‌که ما مقابل آرژانتین موقعیت‌های 100 درصد گل داشته باشیم، خیلی خوب است و نشان از یک حرکت رو به جلو دارد.
جام ملت‌های آسیا دومین آوردگاه مهمی بود که فوتبال در سال 93 به خود دید. با جمعی از بازیکنان باتجربه و جوان وارد این جام شدیم و امید داشتیم که بار دیگر پس از 39 سال آقای آسیا شویم. با این وجود باز هم از یک چهارم نهایی فراتر نرفتیم و این بار عراق سد صعود ما شد.
در جام ملت‌های آسیا خوب بودیم و اعتبار ما در این قاره حفظ شد. در مرحله گروهی 9 امتیاز گرفتیم و با شایستگی به مرحله بعد رسیدیم. درست است که در این جام هم فوتبال زیبایی ارایه ندادیم و نمایش تیم ملی دلچسب نبود اما در نتیجه‌گیری موفق بودیم و اگر داور در بازی مقابل عراق اشتباه نمی‌کرد؛ تیم ملی خیلی راحت عراق را هم شکست می‌داد. به نظر من می‌توانستیم مقابل حریفان آسیایی با دو مهاجم بازی کنیم و در واقع اگر از سیستم 2-4-4 استفاده می‌کردیم، تیم خیلی تهاجمی‌تر می‌شد و با استفاده از آزمون و قوچان‌نژاد به گل‌های بیشتری هم می‌رسیدیم. به هر حال تشخیص کی‌روش بازی با یک مهاجم و استفاده از سیستم 1-3-2-4 بود؛ ضمن این‌که کمک‌های خوبی آن طور که باید در کنار سرمربی پرتغالی تیم ملی نیستند و وجود مارکار آقاجانیان به تنهایی کافی نیست. باید از یکی دو مربی داخلی و باتجربه دیگر هم در کادر فنی استفاده کنیم تا در مواقع حساس به کی‌روش کمک کنند.

واکنش‌ها به نتایج تیم ملی در جام‌جهانی و جام ملت‌ها متفاوت بود. بیشتر مربیان داخلی به سبک بازی تیم ملی و تفکرات کی‌روش انتقاد داشتند و در مقابل مردم که پس از تساوی مقابل آرژانتین هم به خیابان‌ها ریخته بودند؛ در همه نظرسنجی‌ها از کی‌روش حمایت کرده و او را بهترین مربی خارجی سال‌های اخیر انتخاب کردند.


من در میان موافقان کی‌روش بودم و هستم. در سالی که گذشت هم همیشه درباره عملکرد او مثبت صحبت کردم و باید از وجود چنین مربی بیشتر استفاده کنیم. تجربیات او هنوز به درد فوتبال ما می‌خورد. کی‌روش به فوتبال ایران در سطح جهانی کلاس داده است که مربیانی مثل برانکو هم در فوتبال ما تاثیرگذار بودند اما کی‌روش نظم و شخصیت تیمی ما را بالا برده است. البته انتقادهایی هم به او وارد است مثلا این‌که بهتر است با مربیان ایرانی تعامل بیشتری داشته باشد. از طرف دیگر نباید از یاد ببریم که کی‌روش با آوردن بازیکنان ایرانی شاغل در خارج از کشور، کمک بزرگی به فوتبال کرد و اگر بازیکنانی مثل قوچان‌نژاد و دژاگه نبودند، ممکن بود حتی به جام جهانی هم صعود نکنیم.

با وجود این‌که کی‌روش تا پایان جام جهانی 2018 روسیه با فدراسیون فوتبال قرارداد دارد، هنوز به طور قطعی مشخص نیست که او سال آینده در تیم ملی می‌ماند یا خیر. به نظر شما این همکاری باید ادامه پیدا کند؟


قطعا همین طور است و ما باید با کی‌روش ادامه دهیم چراکه او 4 سال در فوتبال ما بوده و همه مشکلات، زیر و بم و ریزه‌کاری‌های کار کردن در ایران را می‌داند. او اخلاق فوتبالیست‌های ما را هم به خوبی می‌شناسد و اگر قرار باشد یک مربی دیگر را از خارج بیاوریم که دوباره برای آشنایی با همه این مسایل زمان بگذارد، بهتر است کی‌روش را حفظ کنیم.

فوتبال در چند سال گذشته از مشکلات مالی مدیریتی فراوانی رنج برده است. از این نظر در سالی که گذشت شرایط فوتبال را چطور دیدید؟


ما همیشه این مشکلات را داشته‌ایم که بیشتر به خاطر ضعف در مدیریت اتفاق می‌افتد. اگر ما در فیفا یا AFC کرسی داشتیم، می‌توانستیم در تصمیم‌گیری‌های مهم دستی داشته باشیم. این موضوع را به عینه در شکایت فدراسیون از بازیکن دوپینگی عراق دیدیم که در نهایت رای به سود رقیب ما صادر شد. در صورتی که خودشان به ایران گفته بودند یک روز بیشتر بمانند و این یعنی یک مسئله وجود داشته که آنها این حرف را زده بودند. از طرف دیگر ایران در دو تورنمنت مهم حضور داشت و فدراسیون می‌توانست حامی مالی خوبی جذب کند که این کار هم انجام نشد و مشکلات مالی هم‌چنان در فدراسیون وجود دارد. به نظر من فدراسیون باید برای تیم ملی منابع مالی جداگانه‌ای در نظر بگیرد که برای بازی‌ها و اردوهای تدارکاتی دچار مشکلات قبل از جام ملت‌ها و جام جهانی نشویم و سرمربی با دست پر به سوی رقابت‌های پیش رو برود.